หนี้แก้ได้ ถ้ารู้สิทธิของตัวเอง และมีทีมกฎหมายเดินเรื่องให้

ผู้เช่าซื้อผิดนัด ไฟแนนซ์ยึดรถไปประมูลขายแล้วฟ้องเรียกส่วนต่างที่ขาด แต่ไม่ได้แจ้งการประมูลให้ลูกหนี้และผู้ค้ำทราบ และไม่นำพยานมาสืบว่าการขายทอดตลาดถูกต้องเหมาะสม

เมื่อโจทก์ไม่แจ้งการประมูลและไม่สืบให้เห็นว่าการขายทอดตลาดเหมาะสมตามหลักเกณฑ์ทั่วไป จึงรับฟังไม่ได้ว่าการขายเป็นการกระทำที่เหมาะสม โจทก์ไม่มีสิทธิเรียกค่าขาดราคาจากจำเลย

ขอเอกสารการประมูลทุกฉบับ ถ้าไม่มีหนังสือแจ้งวันประมูลถึงคุณและผู้ค้ำ นี่คือข้อต่อสู้หลักที่ทำให้ยอดค่าขาดราคาหายไปทั้งก้อน

ผู้เช่าซื้อผ่อนไป 2 งวดโดยยังไม่ผิดนัด แล้วนำรถไปคืนไฟแนนซ์ก่อนถึงกำหนดงวดที่ 3 หนึ่งวัน ต่อมาไฟแนนซ์ขายรถได้ราคาต่ำกว่ายอดคงเหลือ จึงฟ้องเรียกค่าขาดราคา

การส่งมอบรถคืนขณะไม่มีหนี้ค้างเป็นการใช้สิทธิบอกเลิกสัญญาตาม ป.พ.พ. ม.573 สัญญาเลิกกันโดยผู้เช่าซื้อไม่ได้ผิดสัญญา โจทก์จึงไม่มีสิทธิเรียกค่าขาดราคา

ถ้ารู้ว่าจะผ่อนต่อไม่ไหว การคืนรถ “ก่อน” ผิดนัดพร้อมทำบันทึกส่งมอบ คือทางออกที่ปิดประตูค่าขาดราคาได้ตามกฎหมาย

ธนาคารฟ้องหนี้บัตรเครดิตหลังลูกหนี้หยุดจ่ายไปนาน โดยอ้างว่ายอดกดเงินสดเป็นเงินกู้อายุความ 10 ปี และอ้างว่าการหักเงินจากบัญชีออมทรัพย์ของลูกหนี้เป็นการรับสภาพหนี้

หนี้จากบัตรเครดิตไม่ว่าซื้อสินค้าหรือถอนเงินสดล้วนมีอายุความ 2 ปี ตาม ม.193/34(7) แยกนับต่างกันไม่ได้ และการที่ธนาคารหักบัญชีเองหลังสัญญาสิ้นสุดเป็นการกระทำของโจทก์ ไม่ใช่ลูกหนี้รับสภาพหนี้ อายุความจึงไม่สะดุดหยุดลง ฟ้องขาดอายุความ

นับ 2 ปีจากวันครบกำหนดชำระในใบแจ้งหนี้ครั้งสุดท้ายที่คุณจ่ายเอง ถ้าถูกฟ้องหลังจากนั้น ต้องยื่นคำให้การยกอายุความ — ศาลไม่ยกให้เอง (ม.193/29)

เจ้าหนี้ฟ้องเรียกหนี้สินเชื่อบุคคลที่ตกลงผ่อนชำระเป็นรายงวด โดยอ้างอายุความทั่วไป 10 ปี

หนี้ที่ตกลงชำระเป็นงวดๆ เข้าลักษณะสิทธิเรียกร้องเงินที่ต้องชำระเพื่อผ่อนทุนคืนเป็นงวด มีอายุความ 5 ปี ตาม ม.193/33(2) นับแต่วันผิดนัดชำระงวดสุดท้าย

สินเชื่อบุคคล/บัตรกดเงินสดที่กำหนดผ่อนขั้นต่ำเป็นงวด ใช้อายุความ 5 ปี ไม่ใช่ 10 ปี — เป็นจุดที่ทำให้หนี้เก่าจำนวนมากบังคับไม่ได้

เจ้าหนี้ฟ้องล้มละลายโดยอาศัยข้อสันนิษฐานตาม พ.ร.บ.ล้มละลาย ม.8 เช่น ลูกหนี้ถูกยึดทรัพย์ตามหมายบังคับคดีหรือได้รับหนังสือทวงถาม 2 ครั้งแล้วไม่ชำระ

การจะสั่งให้บุคคลใดล้มละลายมิใช่อาศัยเพียงข้อสันนิษฐานตาม ม.8 แต่ศาลต้องพิเคราะห์เหตุผลอื่นประกอบให้เห็นว่าลูกหนี้ตกอยู่ในฐานะมีหนี้สินล้นพ้นตัวจริง และหากลูกหนี้นำสืบได้ว่าอาจชำระหนี้ได้ทั้งหมด หรือมีเหตุอื่นที่ไม่ควรให้ล้มละลาย ศาลต้องยกฟ้องตาม ม.14

ได้หมายฟ้องล้มละลายอย่านิ่ง — นำสืบทรัพย์สิน รายได้ และความสามารถชำระหนี้ให้ครบถ้วน หลายเคสจบที่ศาลยกฟ้องโดยไม่ต้องล้มละลาย

ลูกหนี้ถูกฟ้องล้มละลาย ปรากฏข้อเท็จจริงในสำนวนว่ามีเหตุที่ไม่สมควรให้ล้มละลาย เช่น มีทรัพย์สินหรือช่องทางชำระหนี้ แต่ประเด็นนี้ไม่ได้ถูกยกขึ้นโดยตรง

เหตุอื่นที่ไม่ควรให้ลูกหนี้ล้มละลายตาม ม.14 เป็นข้อที่ศาลชอบที่จะหยิบยกขึ้นวินิจฉัยในชั้นพิจารณาได้เอง ทั้งนี้ต้องเป็นเหตุที่มีอยู่ก่อนศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาด

ทุกหลักฐานเรื่องทรัพย์จำนอง เงินเดือน หรือข้อตกลงผ่อนชำระ ต้องเข้าสำนวน “ก่อน” วันนัดพิจารณา — หลังพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดจะสายเกินไป